അഹം ബ്രഹ്മാസ്മി!!!!

*അഹം ബ്രഹ്മാസ്മി* 

എവിടെ നിന്ന് വന്നുവോ അവിടേക്ക് ഒരു മടക്കയാത്ര.

*നിങ്ങളുടെ എല്ലാ ചിന്തകളും ആകുലതകളും വെടിഞ്ഞ് ശാന്തനായി ഈ യാത്ര പുറപ്പെടാം. വരൂ*.

കണ്ണടച്ചു. മനസ്സില്‍ വരുന്ന ആദ്യത്തെ ചോദ്യം. ഞാന്‍ എവിടെ നിന്ന് വന്നു?

മനസ്സ് ഉത്തരം പറഞ്ഞു. *അമ്മയുടെ വയറ്റില്‍ നിന്ന്. വരൂ നമുക്ക് അങ്ങോട്ട് പോകാം*. യാത്രയുടെ തുടക്കം അമ്മയുടെ വയറ്റില്‍ നിന്നാണ്.

ഇതിന് മുമ്പ് ഞാന്‍ എവിടെയായിരുന്നു? അമ്മയുടെ വയറ്റിലേക്ക് ഞാന്‍ എങ്ങനെയാണ് എത്തിപ്പെട്ടത്?

*മനസ്സ് അതിനും ഉത്തരം നല്‍കി. നീ നിന്‍റെ പിതാവിന്‍റെ ശരീരത്തിലായിരുന്നു. ജലരൂപേന ശുക്ലമായി മാതാവിന്‍റെ ഉദരത്തില്‍ പതിച്ചു. അത് വളര്‍ന്ന് നീ ഇന്ന് മാതാവിന്‍റെ പൂര്‍ണ്ണ ഗര്‍ഭത്തിലിരിക്കുന്നു*.

*അപ്പോള്‍ യാത്ര വീണ്ടും പുറകോട്ട് പോകണം. അച്ഛന്‍റെ ശരീരത്തില്‍ ഞാന്‍ എങ്ങനെ വന്നു?*

അച്ഛന്‍ കഴിച്ച ഭക്ഷണത്തില്‍ നിന്നാണ് ഞാന്‍ അച്ഛന്‍റെ രക്തത്തിലും ശുക്ലത്തിലും പ്രവേശിച്ചത്. *അപ്പോള്‍ അതുവരെ ഞാന്‍ വസിച്ചിരുന്നത് അച്ഛന്‍ കഴിച്ച ഏതോ ഒരു ഭക്ഷണപദാര്‍ത്ഥത്തിലാണ്*. ശരി. അതൊരു പഴമാണെന്ന് നമുക്ക് സങ്കല്പ്പിക്കാം. *അച്ഛന്‍ കഴിച്ച ആ പഴത്തിനുള്ളില്‍ ഞാന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നിരിക്കണം*.

അങ്ങനെയെങ്കിൽ *ഞാന്‍ അതിനും മുമ്പ് പഴം കായ്ച മരത്തിലാവണം വസിച്ചിരുന്നത്*. അതെയോ? ഞാനോരു മരമായിരുന്നോ? *അപ്പോള്‍ ആ മരത്തിലേക്ക് ഞാന്‍ എങ്ങനെയാണ് പ്രവേശിച്ചത്?* ആ മരം വലിച്ചെടുത്ത ജല-ലവണകണികകളില്‍ ഞാനുണ്ടായിരുന്നോ? അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ വെള്ളമായിരുന്നോ?
*വെള്ളം ഭൂമിയില്‍ നിന്നും ഭൂമി പഞ്ചഭൂതങ്ങളില്‍ നിന്നുമല്ലേ ഉണ്ടായത്?* അങ്ങനെയെങ്കില്‍ ഞാന്‍ പഞ്ചഭൂതങ്ങളിലും വസിച്ചിരുന്നോ? *ഈ ലോകത്ത് ഉള്ളതൊക്കയും പഞ്ചഭൂതങ്ങളാല്‍ നിര്‍മ്മിക്കപ്പെട്ടതല്ലേ?*

*അപ്പോള്‍ എന്‍റെ ഈ യാത്രയില്‍ ഞാന്‍ പലപല ശരീരങ്ങളില്‍ വസിച്ചിട്ടുണ്ടാവണം. കല്ലായും, പുല്ലായും, നായായും, നരിയായും, എത്രയെത്ര ജന്മങ്ങളെടുത്തിട്ടുണ്ടാവും ഈ മനുഷ്യ ശരീരം ലഭിക്കുന്നതിന് മുമ്പ്*.

ഒരു ശരീരത്തില്‍ ജനിച്ച് അത് ചത്ത് പഞ്ചഭൂതത്തില്‍ ലയിക്കുമ്പോള്‍ വീണ്ടും അവിടെ നിന്ന് മറ്റൊരു ശരീരത്തിലേക്ക്. *അയ്യോ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ ഭയം തോന്നുന്നു. ഈ ജന്മാന്തരങ്ങളായുള്ള യാത്രക്കൊടുവില്‍ പുണ്യം പോലെ കിട്ടിയ ഈ മനുഷ്യജന്മത്തിലാണോ ഞാനീ ക്രൂരതകളും പാപങ്ങളും ചെയ്ത് കൂട്ടുന്നത്?*

ഇന്നീ ലോകത്ത് കാണപ്പെടുന്ന ജീവജാലങ്ങളൊക്കെ ഒരുകാലത്ത് എന്‍റെ വാസസ്ഥലങ്ങളായിരുന്നില്ലേ. *ഞാന്‍ അവക്ക് അന്നവും അവ എനിക്ക് അന്നവും നല്‍കിയിട്ടില്ലേ...*

ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണവും കിടക്കാന്‍ ഒരിത്തിരി സ്ഥലവും തന്ന ഒരാളോട് നിങ്ങള്‍ക്ക് എത്രമാത്രം ഭക്തിയും സ്നേഹവുമുണ്ടാകണം അല്ലേ . *അതുകൊണ്ടാവണം ഋഷിവര്യന്മാര്‍ കണ്ണില്‍ കാണുന്ന സകലജീവജീലങ്ങളേയും, പുഴകളേയും, മരങ്ങളേയും, മലകളേയുമൊക്കെ കൈകൂപ്പി വന്ദിക്കാനും ആരാധിക്കാനും പഠിപ്പിച്ചത്*.

ഈ ലോകത്ത് വേര്‍തിരിവുകളോന്നുമില്ല. ഇവിടെയുള്ളതൊക്കയും ഞാന്‍ തന്നെയല്ലേ.. എല്ലാം എന്‍റേത് തന്നെയല്ലേ..

ഞാന്‍ നാളെ ഈ പഞ്ചഭൂതങ്ങളില്‍ തന്നെ ലയിക്കില്ലേ..പിന്നെ എന്തിന് ഞാന്‍ എല്ലാം വെട്ടിപ്പിടിക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു?

*ഇവിടെ ജാതിയുണ്ടോ, മതമുണ്ടോ എന്തിന് മനുഷ്യനെന്നുള്ള വേര്‍തിരിവുപോലുമില്ലല്ലോ*

*ഒരു മനുഷ്യനുള്ള അതേ അവകാശമല്ലേ ഇവിടെ ഒരു ഉറുമ്പിനുമുള്ളത്*.

ഞാന്‍ ജനനമരണക്കുരുക്കില്‍ നിന്ന് രക്ഷതേടി സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ പോകേണ്ടതുണ്ടോ? അല്ല. ഇവിടെ സ്വര്‍ഗ്ഗം എന്നൊന്നുണ്ടോ? ഇല്ല. അങ്ങിനൊന്ന് ഇല്ലെന്ന് ഞാനിന്ന് അറിഞ്ഞു. ഞാന്‍ ബന്ധിതനാണെന്ന് കരുതുന്നവന്‍ ബന്ധനത്തില്‍ തന്നെ ഇരിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ ബന്ധനസ്ഥനല്ലെന്ന് ഞാന്‍ അറിയുന്നു.

*ഞാന്‍ എല്ലാമാണ്. ഞാനാണ് പഞ്ചഭൂതങ്ങള്‍ക്കും സാക്ഷിയായവന്‍. ഞാന്‍ ഉള്ളത് കൊണ്ടാണ് ഈ ലോകത്ത് എല്ലാം ചലിക്കുന്നത്*. ഞാനാണ് ഈ ലോകത്തിന്‍റെ സ്പന്ദനം. ഞാനാണ് ഈ ലോകത്തിന്‍റെ ഊര്‍ജ്ജം.

*സകലചരാചരങ്ങളും ഞാനാണ്. ഞാന്‍ ഈ ബ്രഹ്മം തന്നെയാണ്*.

അതെ. അഹം ബ്രഹ്മാസ്മി!!!!

Kadappadu guru paramparayodu

ആദ്ധ്യാത്മിക പാതയിൽ

ആദ്ധ്യാത്മിക പാതയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഓരോ സാധകനും നേരിടേണ്ടി വരുന്ന ഒരു പ്രധാന വെല്ലുവിളി ചിന്തകളുടെ പ്രവാഹമാണ്. ചിന്തകളുടെ തുടക്കം നമ്മുടെ വാസനകളെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ കൊണ്ട് നമ്മൾ അറിഞ്ഞതും അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുമായ വിഷയങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയായിരിക്കും ഒരോ സാധകനിലും ചിന്തകളുടെ പ്രവാഹം ഉണ്ടാവുന്നത്.

പൂർവ്വ ജന്മവാസനകളുടെ ഒരു തുടർച്ചയായി ആണ് ഈ ചിന്തകൾ നമ്മളിൽ ഉണരുന്നത്. ഇത് നമ്മൾ തിരിച്ചറിയാത്തടത്തോളം കാലം നമ്മൾ അതിന്റെ പിടിയിൽ അകപ്പെട്ട് അജ്ഞാനമാകുന്ന മായയിൽ ബന്ധപ്പെട്ട് കിടക്കുന്നു. ഇനി അത് തിരിച്ചറിത്താലും നമ്മൾ വീണ്ടും അതിൽ കുടുങ്ങി കിടക്കുവാനും സാധ്യതയുണ്ട്. ഒരു സമാധാനമുള്ളത് നമ്മൾ എവിടെ നിൽക്കുന്നു എന്നെങ്കിലുമുള്ള തിരിച്ചറിവ് ഉണ്ട് എന്നതാണ്.

ആദ്ധ്യാത്മിക പാതയിൽ മുന്നേറാൻ ആത്മാർത്ഥമായി പരിശ്രമിക്കുന്ന ഓരോ സാധകനും നേരിടേണ്ടി വരുന്ന ഒരു വെല്ലുവിളിയാണ് ഈ ഒരു ഘട്ടം. ഇവിടെയാണ് നമ്മൾ പലപ്പോഴും പരാജയപ്പെട്ട് പോകുന്നത്. ആത്മീയതയിൽ നമ്മൾ വയ്ക്കുന്ന  ഓരോ ചുവടും വളരെയധികം ശ്രദ്ധയോടെ ആയിരിക്കണം എന്ന് ഗുരു പറയുന്നതിന്റെ സാരവും ഇത് തന്നെയാണ്. ആർക്കുവേണമെങ്കിലും എന്തും സംഭവിക്കാം.

ഈ യാത്ര തുടരുമ്പോൾ  വീണ്ടും നമ്മുടെ വില്ലനായി ചിന്തകളുടെ രൂപത്തിൽ വാസനകൾ ഉയർന്നു വരും. നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ അഹം ഉള്ളടത്തോളം കാലം ഇത് ഒരു തുടർകഥ പോലെ നമ്മളെ പിന്തുടരുകതന്നെ ചെയ്യും. അഹത്തെ നിരീക്ഷിച്ച് ചിന്തകളുടെ ഉറവിടത്തെപ്പറ്റി മനനം ചെയ്ത് യാത്ര തുടരുമ്പോൾ ഗുരുകൃപ നമ്മളിൽ തിരിച്ചറിവുകളായി വന്നു ചേരുന്നു. ഈ തിരിച്ചറിവുകൾ ആണ് നമ്മളെ വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നത്.

ആത്മീയതയിൽ മുന്നേറുക എന്നതിന് അർത്ഥം നമ്മൾ എന്തൊക്കെയോ നേടിയെടുക്കുക എന്നതല്ല, മറിച്ച് ഓരോ ചുവടിലും നമ്മുടെ അഹത്തെ തിരിച്ചറിയുക എന്നതാണ്. അപ്പോൾ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു തീവ്രമായ വൈരാഗ്യംവും സത്യത്തെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള ഉത്സാഹവും ഉണ്ടാവും.❤
     

Kadappadu

ഭഗവദ്ഗീത(part-39)

അദ്ധ്യായംആറ് :ധ്യാനയോഗം

ശ്ലോകം 31

സര്‍വ്വഭൂതസ്ഥിതം യോ മാം
ഭജത്യേകത്വമാസ്ഥിതഃ
സര്‍വ്വഥാ വര്‍ത്തമാനോപി
സ യോഗീ മയി വര്‍ത്തതേ

യാതൊരുവന്‍ ഏകത്വബോധത്തില്‍ പ്രതിഷ്ഠിതനായിട്ട് സര്‍വ്വപ്രാണികളിലും ഇരിക്കുന്ന എന്നെ ഭജിക്കുന്നവോ, ആ യോഗി ഏതു മാര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവനായാലും എന്നില്‍ത്തന്നെ ഇരിക്കുന്നു.

നൂല്‍ക്കപ്പെട്ട നൂല് മാത്രമാണ് വസ്ത്രമെന്ന് കാണുന്നതുപോലെ ഐക്യബോധത്തോടെ അവന്‍ എല്ലായിടത്തും ദര്‍ശിക്കുന്നു. വിവിധതരത്തിലുള്ള ആഭരണങ്ങളെല്ലാം കാഞ്ചനമായിട്ട് മാത്രം കാണാന്‍ കഴിയുന്ന അവന്‍ വിശ്വത്തിലെ എല്ലാറ്റിനേയും ഏകമായിട്ട് വീക്ഷിക്കുന്നു. അനേകം ഇലകള്‍ നിറഞ്ഞ ഒരു വൃക്ഷം ഏകമായ ഒരു ബീജത്തില്‍ നിന്ന് മുളച്ചുവന്നതായി അവന്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നതുപോലെ, ഏകത്വബോധമാകുന്ന സൂര്യന്റെ ഉദയത്തോടെ അജ്ഞതയുടെ രാത്രി അവസാനിക്കുന്നു. എല്ലാം ഏകമാണെന്നുള്ള ബോധം അവനില്‍ ഉണ്ടായിക്കഴിയുമ്പോള്‍ അവന്റെ ദേഹബുദ്ധി അവനെ ലോകത്തില്‍ തളച്ചുനിര്‍ത്തുകയില്ല. നാനാത്വത്തില്‍ അവന്‍ അനുഭവിക്കുന്ന ഏകത്വത്തില്‍ക്കൂടി എന്റെ സര്‍വ്വവ്യാപക സ്വഭാവത്തെ അവന്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നു. ശരീരത്തില്‍ വസിക്കുന്നവെങ്കിലും ശരീരത്തോടുള്ള അവന്റെ മമത ഇല്ലാതാകുന്നു. ഇതെല്ലാം എങ്ങനെയാണ് വാക്കുകളില്‍ക്കൂടി വിശദമാക്കുന്നത്?

അദ്ധ്യായംആറ് :ധ്യാനയോഗം

ശ്ലോകം 32

ആത്മൗപമ്യേന സര്‍വ്വത്ര
സമം പശ്യതി യോ ഽര്‍ജ്ജുന
സുഖം വാ യദി വാ ദുഃഖം
സ യോഗീ പരമോ മതഃ

അല്ലയോ അര്‍ജ്ജുന, യാതൊരുവന്‍ സകല ജീവജാലങ്ങളിലും സുഖമാകട്ടെ, തനിക്കുള്ളതുപോലെ സമമായി ദര്‍ശിക്കുന്നുവോ, ആ യോഗി എല്ലാവരിലും വെച്ച് ഉത്കൃഷ്ടനാണെന്ന് നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

പ്രപഞ്ചവും അതിലുള്ള സകല ചരാചരങ്ങളും താന്‍തന്നെയാണെന്ന് ആലോകനം ചെയ്യുന്ന അവന്‍, പുണ്യപാപങ്ങളിലും സുഖദുഃഖങ്ങളിലും നന്മതിന്മകളിലും യാതൊരന്തരവും കാണുന്നില്ല. ഏകവും ദ്വന്ദ്വവുമായ എല്ലാ വസ്തുക്കളും അവസ്ഥകളും അവന്റെ സ്വന്തം ശരീരാവയവങ്ങള്‍പോലെ അവന്‍ ഗണിക്കുന്നു. ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല്‍ ശരീരത്തില്‍ അതിവസിക്കുന്നതുകൊണ്ട് ലൗകികദൃഷ്ട്യാ അവന്‍ സുഖവും ദുഃഖവും അനുഭവിക്കുന്നുവെന്ന് ആളുകള്‍ കരുതുമ്പോഴും അവന്‍ അതിനെല്ലാം അതീതനായി, ജഗത്രയങ്ങള്‍ താനാണെന്നുള്ള അനുഭവജ്ഞാനം സമ്പാദിച്ച് ബ്രഹ്മമായിത്തന്നെ വര്‍ത്തിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് അല്ലയോ അര്‍ജ്ജുന, നീ നിന്നില്‍ സമഭാവന വളര്‍ത്തിയെടുക്കണം. അപ്പോള്‍ ത്രിഭുവനങ്ങളും നീ തന്നെയാണെന്നുള്ള ഉള്‍ക്കാഴ്ച നിനക്കു സിദ്ധമാകും ഈ കാരണംകൊണ്ടാണ് സമചിത്തതയെക്കാള്‍ ശ്രേഷ്ഠമായ ഒരു കാര്യം ഈ ലോകത്തിലില്ലെന്ന് ഞാന്‍ അനവരതം ഊന്നിപ്പറയുന്നത്.

അദ്ധ്യായംആറ് :ധ്യാനയോഗം

ശ്ലോകം 33

യോഽയം യോഗസ്ത്വയാ പ്രോക്തഃ
സാമ്യേന മധുസൂദന
ഏതസ്യാഹം ന പശ്യാമി
ചഞ്ചലത്വാത് സ്ഥിതിം സ്ഥിരാം

അല്ലയോ മധുസൂദനാ, മനസ്സിന്റെ സമദര്‍ശനരൂപമായ ഏതൊരു യോഗത്തെപ്പറ്റിയാണോ അങ്ങ് ഉപദേശിച്ചത്, ആ യോഗത്തിന് മനസ്സിന്റെ ചഞ്ചലസ്വഭാവം നിമിത്തം ഉറച്ച നില സാധ്യമാകുമെന്ന് ഞാന്‍ വിചാരിക്കുന്നില്ല.

അദ്ധ്യായംആറ് :ധ്യാനയോഗം

ശ്ലോകം 34

ചഞ്ചലം ഹി മനഃ കൃഷ്ണ
പ്രമാഥി ബലവദ് ദൃഢം
തസ്യാഹം നിഗ്രഹം മന്യേ
വായോരിവ സുദുഷ്കരം

അല്ലയോ കൃഷ്ണ, മനസ്സ് ദേഹത്തേയും ഇന്ദ്രിയങ്ങളേയും ഇളക്കിമറിക്കുന്നത് വിഷയങ്ങളുമായി കെട്ടുപിണഞ്ഞിരിക്കുന്നതും സ്വഭാവേന ചലനമുള്ളതും വിചാരംകൊണ്ട് തന്നെ ജയിപ്പാനസാദ്ധ്യമായിട്ടുള്ളതും ആണല്ലോ. അതിനെ അടക്കുന്നത് കാറ്റിനെ പിടിച്ചുകെട്ടുന്നതുപോലെ ദുഷ്കരമാണെന്നു ഞാന്‍ കരുതുന്നു.

അനന്തരം അര്‍ജ്ജുനന്‍ ചോദിച്ചു: പ്രഭോ എന്നോടുള്ള വാത്സല്യംകൊണ്ട് യോഗത്തിന്റെ വഴികള്‍ അങ്ങ് എനിക്ക് വെളിവാക്കിത്തന്നു. എന്നാല്‍ ചപലസ്വഭാവമുള്ള മനസ്സിന് അത് താങ്ങാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. മനസ്സ് എന്താണെന്നും എങ്ങനെയുള്ളതാണെന്നും നിരൂപിക്കുമ്പോള്‍ അതിന്റെ സ്വഭാവത്തിന്‍റേയും വ്യാപ്തിയുടേയും ആഴം അളക്കാന്‍ നാം അശക്തരാണ്. അതിനു അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞു നടക്കാന്‍ അനന്തമായ ത്രിഭുവനങ്ങള്‍പോലും അപര്യാപ്തമാണ്. ഒരു മര്‍ക്കടന് എപ്പോഴെങ്കിലും സ്വസ്ഥമായിരിക്കാന്‍ കഴിയുമോ? കൊടുങ്കാറ്റിനു ശാന്താത്മകത്വമുണ്ടോ?

മനസ്സ് ബുദ്ധിയെ ചിത്രവധം ചെയ്യുന്നു. ദൃഢനിശ്ചയത്തെ ഇളക്കുന്നു. സാത്വിക പ്രഭാവത്തെ അടിച്ചോടിക്കുന്നു. സദ്വികാരങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നു. വിവേചനാശക്തിയെ വികലമാക്കുന്നു. ആശാസുഷിരങ്ങള്‍ നിര്‍മ്മിച്ച് ആനന്ദത്തെ ചോര്‍ത്തിക്കളയുന്നു. എങ്ങുംപോകാതെ ഒരിടത്തുതന്നെ ഇരിക്കാന്‍ തീരുമാനിക്കുമ്പോഴും എല്ലായിടത്തും അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞു നടക്കാന്‍ നമ്മെ നിര്‍ബന്ധിച്ചു കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നു. കടിഞ്ഞാണിട്ട് നിയന്ത്രിച്ചാല്‍ കുതിച്ചോടാന്‍ ശ്രമിക്കും. ഒതുക്കിപ്പിടിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചാല്‍ വീര്യം വര്‍ദ്ധിക്കാന്‍ ഇടയാകും. ഇപ്രകാരമുള്ള മനസ്സിന് അതിന്റെ ചപലസ്വഭാവം എങ്ങനെ കൈവെടിയാന്‍ കഴിയും? അതുകൊണ്ട് മനസ്സിനെ സ്ഥിരമാക്കി നിര്‍ത്തി സമചിത്തത കൈവരിക്കാന്‍ സാധ്യമല്ല.

അദ്ധ്യായംആറ് :ധ്യാനയോഗം

ശ്ലോകം 35

ശ്രീ ഭഗവാന്‍ ഉവാചഃ

അസംശയം മഹാബാഹോ
മനോ ദുര്‍നിഗ്രഹം ചലം
അഭ്യാസേന തു കൗന്തേയ
വൈരാഗ്യേണ ച ഗൃഹ്യതേ

അല്ലയോ മഹാബാഹോ, ചഞ്ചലമായ മനസ്സിനെ നിഗ്രഹിക്കുകയെന്നുള്ളത് വളരെ പ്രയാസമാണെന്ന കാര്യത്തില്‍ സംശയമേ ഇല്ല. എങ്കിലും കൗന്തേയി അഭ്യാസംകൊണ്ടും വിഷയങ്ങളിലുള്ള വൈരാഗ്യംകൊണ്ടും നിരോധിക്കാവുന്നതാണ്.

അപ്പോള്‍ ഭഗവാന്‍ അരുള്‍ ചെയ്തു: അല്ലയോ അര്‍ജ്ജുന, നീ പറയുന്നത് തികച്ചും പരമാര്‍ത്ഥമാണ്. ചാഞ്ചല്യം മനസ്സിന്റെ സഹജ സ്വഭാവമാണ്. എന്നാല്‍ വൈരാഗ്യത്തെ അവലംബമാക്കിക്കൊണ്ട് യോഗാനുഷ്ഠാനത്തിന്റെ പാതയില്‍ക്കൂടി മുന്നോട്ടുപോയാല്‍ കാലക്രമേണ മനസ്സിനെ സുസ്ഥിരമാക്കാന്‍ കഴിയും. എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍ മനസ്സിന് ഏതിനോടെങ്കിലും പ്രീതിതോന്നിയാല്‍ അതിനോട് അതിരറ്റ താല്‍പര്യം കാണിക്കുന്ന ഒരു വിശേഷ ഗുണമുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് മനസ്സിനെ ആത്മാനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നതിനുള്ള ഒരഭിരുചി നീ ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കണം.

അദ്ധ്യായംആറ് :ധ്യാനയോഗം

ശ്ലോകം 36

അസംയതാത്മനാ യോഗോ

ദുഷ്പ്രാപ ഇതി മേ മതിഃ

വശ്യാത്മനാ തു യതതാ

ശക്യോ ഽവാപ്തുമുപായതഃ

അഭ്യാസവൈരാഗ്യങ്ങളെക്കൊണ്ട് മനസ്സിനെ അടക്കാന്‍ കഴിയാത്തവന് യോഗം പ്രാപിക്കാന്‍ വളരെ പ്രയാസമാകുന്നു. എന്നാല്‍ അഭ്യാസവും വൈരാഗ്യവും കൊണ്ട് മനസ്സിനെ വശത്താക്കിയ ആള്‍ക്ക് മുന്‍പറഞ്ഞ ഉപായംകൊണ്ട് യോഗം പ്രാപിക്കാന്‍ കഴിയുന്നതാണ്.

വിരക്തി കൈവിന്നിട്ടില്ലാത്തവരും യോഗം അനുഷ്ഠിക്കാന്‍ കഴിയാത്തവരുമായ ആളുകള്‍ക്ക് മിക്കവാറും മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാന്‍ സാധ്യമല്ലെന്ന് ഞാന്‍ സമ്മതിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ യമനിയമാദികള്‍ അനുഷ്ഠിക്കാതെയും വൈരാഗ്യം എന്താണെന്നു ചിന്തിക്കുകപോലും ചെയ്യാതെയും ഐന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളാകുന്ന കയത്തില്‍ മുങ്ങിക്കിടക്കുകയും ആത്മനിയന്ത്രണത്തിന്റെ ഊന്നുവടി ഉപയോഗിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്താല്‍ നിനക്ക് എങ്ങനെ മനസ്സിനെ നിശ്ചലമാക്കാന്‍ കഴിയും? അതുകൊണ്ട് മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള ഉപായം സ്വീകരിക്കുക. എന്നിട്ടും മനസ്സ് സുസ്ഥിരമാകാത്തത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് പരിശോധിക്കാം. യോഗത്തിന്റെ വഴികളെല്ലാം നിരര്‍ത്ഥകങ്ങളാണെന്ന് നിനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ? എങ്കില്‍ അത് തികച്ചും അബദ്ധമായ തോന്നലാണ്. നിനക്ക് പരമാവധി പറയാന്‍ കഴിയുന്നത് യോഗാനുഷ്ഠാനംകൊണ്ടു യോഗബലം സമ്പാദിക്കാന്‍ കഴിയുമെങ്കില്‍ നിന്റെ മനസ്സ് എങ്ങനെ ചഞ്ചലമാകും? യോഗബലംകൊണ്ട് എല്ലാ മഹത്തത്ത്വങ്ങളേയും മറ്റുള്ളവരേയും നിന്റെ കാല്‍ക്കീഴില്‍ കൊണ്ടുവരുന്നതിനുള്ള ശക്തി നിനക്കു ലഭിക്കുകയില്ലേ?

അപ്പോള്‍ അര്‍ജ്ജുനന്‍ പറഞ്ഞു:

ഭഗവാന്‍ അങ്ങ് പറയുന്നത് സത്യമാണ്. യോഗത്തിന്റെ ബലം മനസ്സിന്റെ ബലവുമായി തുലനം ചെയ്യുക സാദ്ധ്യമല്ല. ഇതുവരെ ഈ യോഗം എന്താണെന്നും അത് എങ്ങനെയാണ് അനുഷ്ഠിക്കേണ്ടതെന്നും ഞാന്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കുവാന്‍ പ്രയാസമാണെന്നു ഞാന്‍ കരുതി. അല്ലയോ പുരുഷോത്തമാ അങ്ങയുടെ കൃപകൊണ്ട് അപ്പോള്‍ മാത്രമാണ് യോഗത്തെപ്പറ്റിയുള്ള ബോധം എന്റെ ജീവിത്തില്‍ ആദ്യമായി ഉണ്ടാകുന്നത്.

അദ്ധ്യായംആറ് :ധ്യാനയോഗം

ശ്ലോകം 37

അര്‍ജ്ജുനന്‍ പറഞ്ഞു:

അയതിഃ ശ്രദ്ധയോ പേതോ

യോഗാച്ചലിതമാനസഃ

അപ്രാപ്യ യോഗസംസിദ്ധിം

കാം ഗതിം കൃഷ്ണ! ഗച്ഛതി

അല്ലയോ കൃഷ്ണ, ആദ്യം ശ്രദ്ധയോടുകൂടി യോഗത്തില്‍ പ്രവേശിക്കുകയും പിന്നെ അതിനെ പൂര്‍ത്തിയാക്കുന്നതിനു വേണ്ടവണ്ണം പ്രവര്‍ത്തിക്കാതെ യോഗത്തില്‍നിന്ന് വ്യതിചലിച്ച് വിഷയത്തില്‍ പ്രവേശിച്ച മനസ്സോടുകൂടിയ ഒരുവന്‍ യോഗത്തിന്റെ പരമഫലമായ ബ്രഹ്മാനന്ദം അനുഭവിക്കാന്‍ കഴിയാതെ ഏതു ഗതിയെയാണ് പ്രാപിക്കുന്നത്?

അദ്ധ്യായംആറ് :ധ്യാനയോഗം

ശ്ലോകം 38

കച്ചിന്നോഭയവിഭ്രഷ്ടഃ

ഛിന്നാഭ്രമിവ നശ്യതി

അപ്രതിഷ്ഠോ മഹാബാഹോ

വിമൂഢോ ബ്രഹ്മണഃ പഥി

ഹേ കൃഷ്ണ ലൗകിക ജീവിതത്തില്‍ നിന്നെന്നപോലെ ആധ്യാത്മിക ജീവിതത്തില്‍ നിന്നും ഭ്രഷ്ടനായി. നിരാശ്രയനായി ബ്രഹ്മാന്വേഷണ മാര്ഗ്ഗതത്തില്‍ മൂഢനായിട്ടുള്ളവന്‍ കാറ്റില്പ്പെ ട്ട് ശിഥിലമായിത്തിരുന്ന കാര്മേഗഘംപോലെ നശിച്ചു പോവുകയില്ലയോ?

അദ്ധ്യായംആറ് :ധ്യാനയോഗം

ശ്ലോകം 39

ഏതന്മേ സംശയം കൃഷ്ണാ!

ഛേത്തുമര്ഹയസ്യ ശേഷതഃ

ത്വദന്യഃ സംശയസ്യാസ്യ

ഛേത്താ ന ഹ്യൂപപദ്യതേ

അല്ലയോ കൃഷ്ണ, എന്റെ ഈ സംശയത്തെ നിശ്ശേഷം നീക്കിത്തരുന്നതിന് അങ്ങ് കടപ്പെട്ടവനാകുന്നു. അങ്ങല്ലാതെ മറ്റാരും ഈ സംശയം തീര്ക്കു ന്നതിന് കഴിവുള്ളവരായി ഇല്ല.

അല്ലയോ കൃഷ്ണാ, മനസ്സിനെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്ന മറ്റൊരു സംശയം എന്നെ വേട്ടയാടുന്നു. അങ്ങയ്ക്കല്ലാതെ മറ്റാര്ക്കും  അതു പരിഹരിക്കാനാവില്ല. അതുകൊണ്ട് ഈ വിഷയത്തെപ്പറ്റി വേണ്ടതു വ്യക്തമാക്കിതന്നാലും. അചഞ്ചലമായ ആസ്തിക്യബോധമുള്ള ഒരുവന്‍ യോഗാനുഷ്ഠാനങ്ങളൊന്നും കൂടാതെതന്നെ മുക്തി സമ്പാദിക്കുന്നതിന് ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെന്ന് വിചാരിക്കുക. ഇന്ദ്രിയങ്ങളാകുന്ന ഗ്രാമങ്ങളെ പുറംതള്ളി, ഈശ്വരവിശ്വാസമാകുന്ന വീഥിയിലൂടെ, ആത്മസാക്ഷാത്കാരമാകുന്ന നഗരത്തിലെത്താന്‍ വെമ്പല്കൊകണ്ട് ഒരുവന്‍ പുറപ്പെടുന്നു. എന്നാല്‍ അവന് ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തെത്തി മുക്തി കൈവരിക്കുന്നതിനോ പിന്വാപങ്ങി ഇന്ദ്രിയ സുഖങ്ങള്‍ അനുഭവിക്കുന്നതിനോ കഴിയുന്നില്ല. അവന്റെ ജീവിതസൂര്യന്‍ അസ്തമിക്കുകയും അവന്റെയാത്ര പൂര്ത്തിഇയാക്കാന്‍ കഴിയാതെ അവന്‍ കരയ്ക്കടിഞ്ഞു പോവുകയും ചെയ്യുന്നു. അകാലങ്ങളില്‍ ആകാശത്തില്‍ കാണുന്ന നേരിയ കാര്മേുഘങ്ങള്ക്ക്  തടിച്ചുകൂടുന്നതിനോ മാരിചൊരിയുന്നതിനോ കഴിവില്ലാത്തതുപോലെ അവന് രണ്ടും നഷ്ടപ്പെടുന്നു. മോചനം അകലത്തിലായിരുന്നതുകൊണ്ട് അത് കൈവരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. ഈശ്വരഭക്തിയില്‍ ഉറച്ചുനിന്ന് ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ഒഴിവാക്കിയതുകൊണ്ട് ഇന്ദ്രിയ സുഖങ്ങളും അനുഭവിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. ഇപ്രകാരം ആസ്തിക്യത്തില്‍ ഉറച്ചുനില്ക്കുഒമ്പോഴും രണ്ടും നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരുവന്‍ ഏതു സ്ഥിതിയാണു കൈവരിക്കുക?

അദ്ധ്യായംആറ് :ധ്യാനയോഗം

ശ്ലോകം 40

ശ്രീ ഭഗവാന്‍ ഉവാച:

പാര്ത്ഥയ! നൈവേഹ നാമുത്ര

വിനാശസ്തസ്യ വിദ്യതേ

നഹി കല്യാണകൃത് കശ്ചിത്

ദുര്ഗ്ഗയതിം താത ഗച്ഛതി

പാര്ത്ഥയ, ഇഹലോകത്തിലാകട്ടെ പരലോകത്തിലാകട്ടെ യോഗഭ്രഷ്ടന് ഒരു നാശവും ഉണ്ടാകുന്നതേയില്ല. ഹേ വത്സ, ചിത്തശുദ്ധിയെ മുന്നിശര്ത്തി  ശുഭകര്മ്മംക ചെയ്യുന്ന ഒരുവനും ഒരിക്കലും ദുര്ഗ്ഗിതിയെ പ്രാപിക്കുന്നില്ല.

അപ്പോള്‍ കൃഷ്ണന്‍ പറഞ്ഞു. അല്ലയോ പാര്ത്ഥി, മോക്ഷസുഖത്തിനായി ഉല്ക്ക്ടമായ ഇച്ഛയുള്ള ഒരുവന്‍ എങ്ങനെയാണ് അവന്റെ ലക്ഷ്യമായ മോക്ഷത്തില്‍ എത്താതിരിക്കുന്നത്? അവന്‍ യോഗപരിശീലനം കുറേക്കൂടി ദ്രുതഗതിയില്‍ അനുഷ്ഠിച്ചിരുന്നുവെങ്കില്‍ അവന്റെ ഭൂലോകയാത്ര അവസാനിക്കുന്നതിനുമുമ്പുതന്നെ അവന് ബ്രഹ്മസിദ്ധി ലഭിക്കുമായിരുന്നു. എന്നാല്‍ അവന്റെ പ്രയത്നത്തില്‍ പ്രമാദം സംഭവിച്ചതുകൊണ്ട് യാത്രാമദ്ധ്യേ അവനു വഴിയില്‍ തങ്ങേണ്ടിവന്നു. അവന്റെ യാത്രയില്‍ അവന്‍ വിശ്രമിക്കുന്നുവെന്നതു മാത്രമേ സംഭവിക്കുന്നുള്ളൂ. ആ അവസ്ഥയിലും അവന്‍ അനുഭവിക്കുന്ന ആന്ദം ദേവകള്ക്കു പോലും അലബ്ധമാണ്. ഏതായാലും അവസാനം മോക്ഷം ലഭിക്കുന്നതിന് അവന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളവനാണ്.

തുടരും

കടപ്പാട്. ഗുരുപരമ്പരയോട്

ഭഗവത്‌ഗീത(part-38)

               അദ്ധ്യായം ആറ് :ധ്യാനയോഗം

ശ്ലോകം 21 

സുഖമാത്യന്തികം യത്തത് 

ബുദ്ധിഗ്രാഹ്യമതീന്ദ്രിയം 

വേത്തി യത്ര ന ചൈവായം 

സ്ഥിതശ്ചലതി തത്ത്വതഃ 

യാതൊരവസ്ഥാവിശേഷത്തില് ഇരിക്കുന്ന യോഗി ഇന്ദ്രിയങ്ങള്ക്കു ഗോചരമല്ലാത്തതും ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ അപേക്ഷ കൂടാതെ ബുദ്ധിയാല് മാത്രം ഗ്രഹിക്കാത്തതും അനന്തവും ആയ നിരശയസുഖത്തെ അനുഭവിക്കുന്നുവോ യാതൊരവസ്ഥയില് സ്ഥിതനായിട്ട് അവന് ആത്മസുഖത്തില് നിന്നു ചലിക്കുന്നില്ലയോ, 

അദ്ധ്യായം ആറ് :ധ്യാനയോഗം

ശ്ലോകം 22 

യം ലബ്ധ്വാ ചാപരം ലാഭം 

മന്യതേ നാധികം തതഃ 

യസ്മിന് സ്ഥിതോ ന ദുഃഖേന 

ഗുരുണാപി വിചാല്യതേ 

യാതൊരു ആത്മസുഖത്തെ പ്രാപിച്ചിട്ട് അവന് പിന്നെ അതിലും മേലെ മറ്റൊന്നിനെ പ്രടോജനകരമായി വിചാരിക്കുന്നില്ലയോ യാതൊരവസ്ഥാവിഷയത്തിലിരിക്കുന്നവന് വലുതായ ദുഃഖത്തില് പോലും അസ്വസ്ഥനാകുന്നില്ലയോ

അദ്ധ്യായം ആറ് :ധ്യാനയോഗം

ശ്ലോകം 23

തം വിദ്യാദ് ദുഃഖസംയോഗ-

വിയോഗം യോഗസംജ്ഞിതം

സ നിശ്ചയേന യോക്തവ്യോ

യോഗോഽനിര്വിണ്ണ ചേതസാ

വൈഷയികമായ സകല സുഖദുഃഖങ്ങളുടേയും സംബന്ധത്തെ വേര്പെടുത്തുന്ന ഇപ്രകാരമുള്ള അവസ്ഥാവിശേഷത്തെ യോഗമെന്ന് അറിയേണ്ടതാകുന്നു. ഈ യോഗം ചിത്തദാര്ഡ്യത്തോടുകൂടിയും ബുദ്ധിക്ഷയം കൂടാതെയും അഭ്യസിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്.

ഞാന് നിനക്ക് ഉപദേശിച്ചു തന്നതപോലെയുള്ള യോഗാസനത്തില് ഇരുന്നുകൊണ്ട് ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ യോഗം അനുഷ്ഠിച്ചാല് ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാന് കഴിയും. യോഗാചരണംകൊണ്ട് ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ അടക്കി നിര്ത്തിയെങ്കില് മാത്രമേ മനസ്സ് പിന്തിരിഞ്ഞ് അന്തര്മുഖമാകുമ്പോള് അത് ആത്മാവിന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് അടുക്കുന്നു. അത് താമസംവിനാ ആത്മാവിന്റെ സഹജമായ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കി ഞാന് തന്നെയാകുന്നു ആത്മാവ് എന്ന് ഉത്ഘോഷിക്കുന്നു. അതോടെ ചിത്തം സ്വയമായി ചലിച്ച് ചൈതന്യപൂര്ണ്ണമായ പരമാത്മാവില് നിമഗ്നമാവുകയും സാധകന് നിത്യാനന്ദത്തിന്റെ സാമ്രാജ്യത്തില് സുസ്ഥിരമായി വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ സാമ്രാജ്യം ഇന്ദ്രിയങ്ങള്ക്ക് എത്തിച്ചേരാന് കഴിയാത്ത സ്ഥാനമാണ്. ഇതിനപ്പുറമായി ഒന്നും അവശേഷിക്കുന്നില്ല.

അപ്പോള്പ്പിന്നെ മഹാമേരുവേക്കാളും ഉയരമുള്ള ദുരിതാനുഭവങ്ങളുടെ കൂമ്പാരം അവന്റെ മേല് പതിച്ചാലും അവന്റെ മനസ്സ് ഉലയുകയില്ല. അവന്റെ ശരീരം ആയുധംകൊണ്ടു മുറിക്കപ്പെടുകയോ അഗ്നിയില് പതിക്കുകയോ ചെയ്താലും പരമാനന്ദത്തെ അവലംബമാക്കി വിശ്രമം കൊള്ളുന്ന അവന്റെ ചിത്തം കലുഷമാവുകയില്ല. മനസ്സ് ആത്മാനന്ദത്തില് ആമഗ്നമായതിനാല് അതിനു ശരീരത്തെപ്പറ്റി യാതൊരു ബോധവുമില്ല. വര്ണ്ണാനാതീതമായ ഈ അലൗകികാനന്ദം കൈവരിച്ചതിനാല് ദേഹത്തെ ബാധിക്കുന്ന എല്ലാ സുഖദുഃങ്ങളേയും അത് വിസ്മരിക്കുന്നു.

പ്രാപഞ്ചിക ജീവിതത്തിന്റെ കുരുക്കില്പ്പെട്ടുകിടന്നിരുന്ന മനസ്സ് ഒരിക്കല് ആത്മാനന്ദത്തിന്റെ സ്വാദ് ആസ്വദിച്ചു കഴിഞ്ഞാല് പിന്നെ അത് എല്ലാ ഇച്ഛകളേയും വിസ്മരിച്ചുകൊണ്ട് പ്രസ്തുത കുരുക്കില്നിന്നും പിന്വാങ്ങുന്നു. ഈ ആനന്ദം യോഗികള്ക്കു മഹത്വത്തിന്റെ കിരീടമാണ് സന്തോഷത്തിന്റെ സാമ്രാജ്യമാണ്. എല്ലാ സ്ഥാനത്തിന്റേയും അവസാനലക്ഷ്യം ഈ ആനന്ദാനുഭവമാണ്. യോഗാനുഷ്ഠാനംകൊണ്ട് ഈ ആനന്ദം നേരിട്ട് അനുഭവസിദ്ധമാകുന്നു. അനുഭവസിദ്ധി നേടിയവന് അതുമായി താദാത്മ്യം പ്രാപിക്കുന്നു.

അദ്ധ്യായം ആറ് :ധ്യാനയോഗം

ശ്ലോകം 24

സങ്കല്പപ്രഭവാന് കാമാന്
ത്യക്ത്വാ സര്വ്വാനശേഷതഃ
മനസൈവേന്ദ്രിയഗ്രാമം
വിനിയമ്യ സമന്തതഃ

സങ്കല്പം കൊണ്ടുണ്ടാകുന്ന യോഗത്തിനു പ്രതികൂലങ്ങളായ സകല വിഷയേച്ഛകളും വാസനാ സഹിതം ഉപേക്ഷിച്ച് മനസ്സുകൊണ്ടുതന്നെ ഇന്ദ്രിയ സമൂഹത്തെ സകല വിഷയങ്ങളില് നിന്നു നിവര്ത്തിപ്പിച്ച് യോഗത്തെ അഭ്യസിക്കേണ്ടതാകുന്നു.

അദ്ധ്യായം ആറ് :ധ്യാനയോഗം

ശ്ലോകം 25

ശനൈഃ ശനൈരുപരമേത്
ബുദ്ധ്യാ ധൃതിഗൃഹീതയോ
ആത്മസംസ്ഥം മനഃ കൃത്വാ
ന കിഞ്ചിദപി ചിന്തയേത്

ധാരണയാല് സ്വാധീനപ്പെടുത്തിയ ബുദ്ധികൊണ്ട് മനസ്സിനെ ആത്മാവില്ത്തന്നെ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നതാക്കി (നിശ്ചലമാക്കി) ഇരുത്തി ക്രമത്തിലുള്ള അഭ്യാസംകൊണ്ട് മനസ്സിനെ ബാഹ്യവിഷയങ്ങളില് നിന്നും പിന്നെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളില് നിന്നും നിവര്ത്തിപ്പിക്കേണ്ടതാകുന്നു. ഒന്നും തന്നെ ചിന്തിക്കാതെയും ഇരിക്കണം.

അദ്ധ്യായംആറ് :ധ്യാനയോഗം

ശ്ലോകം 26
യതോയതോനിശ്ചരതി
മനശ്ചഞ്ചലമസ്ഥിരം
തതസ്തതോനിയമ്യൈതത്
ആത്മന്യേവവശംനയേത്

ചഞ്ചലവും അസ്ഥിരവുമായ മനസ്സ്ബാഹ്യവിഷയങ്ങളില് ഏതേതിലേക്കു ചെല്ലുന്നുവോ അതാതില് നിന്നെല്ലാം അതിനെനിയന്ത്രിച്ച്ആത്മാവില്ത്തന്നെ ഉറപ്പിക്കണം.

ബുദ്ധിക്ക്ആത്മധൈര്യത്തിന്റെ ദൃഢമായ പിന്തുണയുണ്ടെങ്കില് അതു മനസ്സിനെ പടിപടിയായി ആത്മാനുഭവത്തിന്റെ പാതയിലേക്കുനയിക്കുകയും പരബ്രഹ്മത്തിന്റെ ശ്രീകോവിലില് പ്രതിഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇത്ഒരുതരത്തിലുള്ള ബ്രഹ്മപ്രാപ്തിയാണ്. ഇപ്രകാരം അനുഷ്ഠിക്കാന് പ്രയാസം തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കില് വിഷമംകുറഞ്ഞ മറ്റൊരു വഴി ഞാന് പറയാം. അതിപ്രകാരമാണ്. ഒരുതീരുമാനമെടുത്താല് അതില്നിന്ന്മനസ്സ്യാതൊരു കാരണവശാലും വ്യതിചലിക്കുന്നില്ലെന്നുള്ള ഒരുനിയമം ആദ്യം സ്വയം സ്വീകരിക്കണം. മനസ്സ്നിയമംപാലിച്ച്ഉറച്ചു നില്ക്കുകയാണെങ്കില് കാര്യം വിഷമമില്ലാതെ സാധിക്കും. അതല്ല, മനസ്സ്ഈ നിയമത്തെ അതിലംഘിക്കുകയാണെങ്കില് അതിനെ അതിന്റെ പാട്ടിനു വിട്ടേക്കണം. അതു സ്വതന്ത്രമായി വിഹരിക്കട്ടെ. എന്നാല് അതിനെ മുമ്പുണ്ടാക്കിയ വ്യവസ്ഥകള് തന്നെ പിന്തുടര്ന്ന്തിരികെ യഥാസ്ഥാനത്തു കൊണ്ടുവരും. അതു ക്രമേണ സ്വയമേവ സുസ്ഥിരമാവുകയുംചെയ്യും.

അദ്ധ്യായംആറ് :ധ്യാനയോഗം

ശ്ലോകം 27

പ്രശാന്തമനസം ഹ്യേനം
യോഗിനം സുഖമുത്തമം
ഉപൈതി ശാന്തരജസം
ബ്രഹ്മഭൂതമകല്മഷം

രാഗാദി ക്ലേശവിഷയങ്ങള്‍ അറ്റിരിക്കുന്നവനും വളരെ ശാന്തമായ മനസ്സോടുകൂടിയവനും സകലവും ബ്രഹ്മം തന്നെയെന്നുള്ള നിശ്ചയത്തോടുകൂടിയവനും ജീവന്മുക്തനും പാപരഹിതനുമായ ഈ യോഗിയെ ഉത്തമമായ സമാധിസുഖം താനേ പ്രാപിക്കുന്നു.

ഇപ്രകാരം മനസ്സ് സുസ്ഥിരമായിക്കഴിയുമ്പോള്‍ കാലതാമസം കൂടാതെ അത് പരമാത്മാവിന്റെ സമീപം എത്തുന്നു. സത്യമായ പരബ്രഹ്മദര്‍ശനത്തോടെ മനസ്സ് അതുമായി ഐക്യം പ്രാപിക്കുന്നു. മനസ്സിന്റെ ദ്വൈതഭാവം അദ്വൈതഭാവത്തില്‍ നിമഗ്നമാകുന്നു. അപ്പോള്‍ ത്രൈലോക്യങ്ങളും പ്രസ്തുത ഐക്യത്തിന്റെ തേജസ്സില്‍ ശോഭനമായിത്തീരുന്നു. ആകാശത്തില്‍ നിന്നു ഭിന്നമെന്നുതോന്നിയിരുന്ന കാര്‍മേഘങ്ങള്‍ ആകാശത്തില്‍ അലിഞ്ഞുചേരുമ്പോള്‍ വാനം വിശ്വമൊട്ടാകെ വ്യാപരിച്ചുകിടക്കുന്നതായി കാണപ്പെടുന്നതുപോലെ, മനസ്സ് ആത്മാവില്‍ നിമഗ്നമാകുമ്പോള്‍ ആത്മാവിന്റെ സമ്പൂര്‍ണ്ണ ചൈതന്യം പാരിലൊട്ടാകെ പരക്കുന്നു. ഈ വിധത്തില്‍ ആത്മസാക്ഷാല്‍ക്കാരം സുലഭമായി സമ്പാദിക്കാവുന്നതാണ്.

അദ്ധ്യായംആറ് :ധ്യാനയോഗം

ശ്ലോകം 28

യുഞ്ജന്നേവം സദാത്മാനം
യോഗീ വിഗതകല്മഷഃ
സുഖേന ബ്രഹ്മസംസ്പര്‍ശം
അത്യന്തം സുഖമശ്നുതേ

ഇപ്രകാരം യോഗത്തിനു പ്രതിബന്ധമായി ഭവിക്കുന്ന രാഗദ്വേഷാദികള്‍ കൂടാതെ എപ്പോഴും മനസ്സിനെ സ്വാധീനമാക്കിക്കൊണ്ടു പാപരഹിതനായ യോഗി അനായാസേന ബ്രഹ്മസാക്ഷാല്‍ക്കാരമായ ഉര്‍ക്കൃഷ്ടസുഖം അനുഭവിക്കുന്നു.(ജീവന്മുക്തനായി ഭവിക്കുന്നുവെന്നര്‍ത്ഥം)

പലരും യോഗത്തിന്റെ ഈ വിധത്തിലുള്ള ക്രമീകരണസമ്പ്രദായം സ്വീകരിച്ചും അഭീഷ്ഠങ്ങളെയെല്ലാം പരിത്യജിച്ചും ആത്മസാക്ഷാല്‍ക്കാരവും പരബ്രഹ്മവുമായി ഐക്യവും കൈവരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ബ്രഹ്മവുമായി ഒന്നുചേര്‍ന്ന് കഴിഞ്ഞ ദേഹിയായ ആത്മാവിന് ജലത്തില്‍ അലിഞ്ഞുചേര്‍ന്ന ലവണത്തെ അതില്‍നിന്നു വേര്‍തിരിച്ചെടുക്കാന്‍ കഴിയാത്തതുപോലെയുള്ള സ്ഥിതിയാണുള്ളത്. ഹര്‍ഷത്തിന്റെ അകമ്പടിയോടെ പരബ്രഹ്മത്തിന്റെ അകത്തളത്തില്‍എത്തിച്ചേരുന്ന മനസ്സ് അവിടെത്തന്നെ ആമോദത്തോടെ വസിക്കുന്നു. പ്രപഞ്ചം മുഴുവനും തന്നെ അദ്വൈതത്തിന്റെ ശ്രീകോവിലാണെന്നും എല്ലാവരും മഹാനന്ദത്തിന്റെ ദീപാവലിയാഘോഷങ്ങള്‍ കൊണ്ടാടുന്നുവെന്നും ഉള്ള അനുഭവം യോഗിക്കുണ്ടാകുന്നു. പക്ഷേ, ഈ വഴിയും പിന്തുടരാന്‍ പ്രയാസമാണെന്നു തോന്നുന്നുവെങ്കില്‍ ഞാന്‍ മറ്റൊരു വഴികൂടി പറയാം ശ്രദ്ധിക്കുക.

അദ്ധ്യായംആറ് :ധ്യാനയോഗം

ശ്ലോകം 29

സര്‍വ്വഭൂതസ്ഥമാത്മാനം
സര്‍വ്വഭൂതാനി ചാത്മനി
ഈക്ഷതേ യോഗയുക്താത്മാ
സര്‍വ്വത്ര സമദര്‍ശനഃ

ചിത്തത്തെ ആത്മാവിലുറപ്പിച്ച യോഗി സര്‍വം ബ്രഹ്മമയം എന്നറിഞ്ഞ് ആത്മാവിനെ സര്‍വ്വചരാചരങ്ങളിലും സര്‍വ്വചരാചരങ്ങളെ ആത്മാവിലും കാണുന്നു.

അദ്ധ്യായംആറ് :ധ്യാനയോഗം

ശ്ലോകം 30

യോമാം പശ്യതി സര്‍വ്വത്ര
സര്‍വ്വം ച മയി പശ്യതി
തസ്യാഹം ന പ്രണശ്യാമി
സ ച മേ ന പ്രണശ്യതി

ആര്‍ എല്ലാറ്റിലും എന്നേയും എല്ലാം എന്നിലും കാണുന്നുവോ അവനു ഞാനോ എനിക്ക് അവനോ ഒരിക്കലും നഷ്ടപ്പെടുകയില്ല.

ഞാന്‍ എല്ലാ ദേഹങ്ങളിലും, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങള്‍ എന്നിലും വസിക്കുന്നുവെന്ന കാര്യത്തില്‍ യാതൊരു സംശയവും വേണ്ട. ഈ ലോകവും അതിലുള്ള എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടതാണെന്നുള്ള ധാരണ നിനക്ക് ഉണ്ടായിരിക്കണം. ആകയാല്‍ എന്റെ ഭക്തന്‍ എന്നെ സര്‍വ്വ ഭൂതങ്ങളിലും ഏകത്വബോധത്തോടെ ദര്‍ശിക്കുകയും സമഭാവത്തോടെ ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ജീവജാലങ്ങള്‍ പലതും വിവിധതരത്തില്‍ ഉള്ളതാണെങ്കിലും ഒരു വ്യത്യാസവും ഇല്ലാതെ എല്ലാറ്റിലും ഒരുപോലെ അവന്‍ എന്നെ ദര്‍ശിക്കുന്നു. ഞാന്‍ എല്ലായിടത്തും എല്ലാറ്റിലും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നവെന്ന് അവന്‍ അറിയുന്നു. അപ്പോള്‍ പിന്നെ ഞാനും അവനും ഒരുപോലെയാണെന്ന് പറയുന്നത് അപ്രസക്തമാണ്. അല്ലയോ അര്‍ജ്ജുന, നീ അറിയുക. ഞാന്‍ തന്നെയാണ് അവന്‍. ഒരു വിളക്കും അതിന്റെ വെളിച്ചവും ഒന്നായിരിക്കുന്നപൊലെയാണ് ഞാന്‍ അവനിലും അവന്‍ എന്നിലും സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. ദ്രവത്വം വെള്ളത്തിലും അന്തമില്ലായ്മ ആകാശത്തിലും സഹജമായിട്ടു സ്ഥിതിചെയ്യുന്നതുപോലെ, മേല്‍പ്പറഞ്ഞപ്രകാരമുള്ള ഒരു യോഗി എന്റെ രൂപത്തില്‍ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. തന്മൂലം അവന്‍ രൂപവാനായിരിക്കുന്നു.

തുടരും

** കടപ്പാട്. ഗുരുപരമ്പരയോട്**

ഈശ്വരൻ

ഈശ്വരനെ പുറമേ കാണാനിലെങ്കിലും  ഈശ്വരന്റെ സ്ഥിതി വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കാൻ പ്രായസമില്ല. ഈശ്വരൻ എല്ലാ പ്രപഞ്ചഘടങ്ങളുടെയും ഹൃദയത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഒരുവൻ ആദ്യമായി  ഈശ്വരനെ അന്വേഷിക്കേണ്ടത്  അവനവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ തന്നെയാണ്. പ്രപഞ്ചഘടകങ്ങളെല്ലാം  അതിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിൽ  ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നതു തന്നെ ഈശ്വരനുള്ള്തിന്റെ തെളിവാണ്. ഒരു യന്ത്രത്തിൽ ഘടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നതു പോലെ   അതാതിന്റെ കർമ്മങ്ങളിൽ പ്രപഞ്ചഘടകങ്ങൾ  ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.  പ്രവർത്തിക്കാൻ ശക്തി കൂടിയേ തീരൂ. ഈ ശക്തിയുടെ ഉറവിടമായ ശുദ്ധബോധം തന്നെയാണീശ്വരൻ ഉള്ളിലുള്ള ബോധസ്വരൂപനായ ഈശ്വരനിൽ നിന്നു ശക്തിയും ശക്തിയിൽ നിന്നും ശരീരങ്ങളും അവയുടെ കർമ്മങ്ങളും ഇതാണു ക്രമം. ഈശ്വരനില്ലെങ്കിൽ ശക്തിയില്ല , ശക്തിയില്ലെങ്കിൽ ശരീരങ്ങളും കർമ്മങ്ങളും ഇല്ല. ആയതിനാൽ ഈശ്വരൻ എല്ലാ  പ്രപഞ്ചഘടകങ്ങളുടെയും ഉള്ളിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു. ഇങ്ങനെ എല്ലാ പ്രപഞ്ചഘടങ്ങളേയും നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഈശ്വരനുണ്ടെങ്കിൽ ആ ഈശ്വരനെ പ്രാപിക്കാതെ എങ്ങനെയാണ് ജീവിതം ധന്യമാകുന്നത്.  ആ ഈശ്വരനെ സർവ്വഭാവേന അഭയം പ്രാപിക്കേണ്ടതാണ്. താനും ഇക്കണ്ടതെല്ലാം ആ ഈശ്വരന്റെ തന്നെ പ്രകടഭാവങ്ങളാണെന്ന ഭാവനെ ചെയ്തു ശരണം പ്രാപിക്കണം,  ഇതാണ്  ഭാവദൈത പരിശീലനം.  ഈ പരിശീലനം അവനവന്റെ ഉള്ളിൽ തന്നെ ഈശ്വരനെ വ്യക്തമായി കണ്ടനുഭവിക്കാൻ വഴി തെളിക്കും. ചിത്തപ്രസാദരൂപത്തിൽ ഈശ്വരപ്രസാദം അനുഭവിക്കാൻ തുടങ്ങും . തുടർന്ന്  ശാശ്വതമായ ശാന്തിയും നാശമില്ലാത്ത ആത്മനിലയും കൈവരുന്നതാണ്...... ഹരേ കൃഷ്ണാ….!!!

എങ്ങിനെയാണ്‌ പരമ പ്രശാന്തതയില്‍ അഭിരമിക്കാനാവുക ????

എങ്ങിനെയാണ്‌

പരമ പ്രശാന്തതയില്‍ അഭിരമിക്കാനാവുക ????
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

മൂന്നു ലോകങ്ങളിലുമുള്ള എല്ലാം നാശത്തിനു വിധേയമാണല്ലോ? വീണ്ടും വീണ്ടും ആവര്‍ത്തിക്കുന്ന വൃത്തികെട്ട സുഖാനുഭവങ്ങളും കര്‍മ്മങ്ങളും ദിനംതോറും സംഭവിക്കുന്നു. എന്നിട്ട് ജ്ഞാനികള്‍ പോലും അതില്‍ ലജ്ജിക്കുന്നില്ല. ഈ ചംക്രമണം നാമെത്രനാള്‍കൂടി തുടരണം? എന്താണതിന്റെ ഉദ്ദേശം?
ഈ പ്രത്യക്ഷലോകത്തിന്റെ ലക്ഷ്യമെന്താണ്‌? ഈ ചാക്രികമായ ആവര്‍ത്തനങ്ങളുടെ ഉദ്ദേശമെന്താണ്‌?എപ്പോഴാണിതവസാനിക്കുക? എപ്പോഴാണു മനസ്സിന്റെ ഭ്രമമടങ്ങുക? മറ്റൊന്നും തേടാതെ എന്തു നേടിയാലാണൊരുവന്‍ പരിപൂര്‍ണ്ണ തൃപ്തിയടയുക? എങ്ങിനെയാണ്‌

പരമ പ്രശാന്തതയില്‍ അഭിരമിക്കാനാവുക ????
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

മുക്തിപദമെന്ന ഒരു മഹാരാജ്യം. അവിടെ ദു:ഖങ്ങളില്ല. അവിടുത്തെ രാജാവാണ്‌ ആത്മാവ്. ആത്മാവ് എല്ലാ മണ്ഡലങ്ങള്‍ക്കും ബോധാവസ്ഥകള്‍ക്കും അതീതമാണ്. മനസ്സാണ്‌ മന്ത്രി. ഈ മനസ്സാണ്‌ കളിമണ്ണില്‍ നിന്നു കുടമെന്നപോലെ ഈ ലോകമുണ്ടാക്കിയത്. മനസ്സു കീഴടക്കിയാല്‍ എല്ലാം കീഴടക്കി എന്നര്‍ത്ഥം. ബുദ്ധികൂര്‍മ്മതയോടെയുള്ള പ്രവൃത്തിയെക്കൂടാതെ മനസ്സിനെ വെല്ലുക അസാദ്ധ്യം. വിത്തിടാതെ, അത് നനച്ചു പരിപാലിക്കാതെ, വിളവെടുക്കാനാവില്ല. നിരന്തരമായ സാധനകൂടാതെ മനസ്സടങ്ങുകയില്ല. അതുകൊണ്ട് ത്യാഗത്തിന്റെയും സംന്യാസത്തിന്റേതുമായ മാര്‍ഗ്ഗം മാത്രമേ ശ്രേയസ്കരമായുള്ളു. ഇന്ദ്രിയസുഖാനുഭവങ്ങളില്‍ നിന്നും പിന്തിരിഞ്ഞാലല്ലാതെ ദു:ഖസാന്ദ്രമായ ഈ ലോകത്തിലെ നട്ടംതിരിയല്‍ അവസാനിക്കുകയില്ല. പരിപൂര്‍ണ്ണമായ നിര്‍മമതയുടെ,അനാസക്തിയുടെ തലത്തിലേയ്ക്കെത്താന്‍ നിസ്തന്ദ്രമായ സാധന കൂടിയേ തീരൂ.
മനസ്സാണ് കര്‍മ്മം ചെയ്യുന്നത്. നിയതിക്കനുസൃതമായി, പ്രകൃതി നിയമങ്ങള്‍ക്കനുസരിച്ച് മനസ്സോരോന്നു ചിന്തിക്കുകയും സൃഷ്ടിക്കുകയും അവയെ പ്രകടമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. മനസ്സിന് പ്രകൃതിനിയമങ്ങള്‍ക്കെതിരായും പ്രവര്‍ത്തിക്കുവാനാകും. അതിനാല്‍ മനസ്സാണ് പ്രകൃതിയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതെന്നും പറയാം. ആകാശത്ത് കാറ്റു സഞ്ചരിക്കും പോലെ വ്യക്തിജീവന്‍ ഈ ലോകത്ത് വര്‍ത്തിക്കുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ വിളിക്കനുസരിച്ച് ചലിച്ചോ ഒരിടത്ത് ചലനമില്ലാതെ നിന്നോ ജീവികള്‍ തങ്ങളുടെ ഭാഗം അഭിനയിക്കുന്നു. ആത്മവിദ്യയാകുന്ന വളളിച്ചെടിയിലാണ് സുഖാസക്തിയുടെ അന്ത്യമെന്ന ഫലം കായ്ക്കുന്നത്. അതുണ്ടാവുന്നതോ?ആത്മദര്‍ശനം ഉണ്ടായിക്കഴിഞ്ഞുമാത്രം. ബുദ്ധിപൂര്‍വ്വമായ അന്വേഷണത്തിലൂടെ ആത്മാവിനെ തേടുകയും അങ്ങിനെ ആസക്തികളെ ഉപേക്ഷിക്കാനാവുകയും വേണം.
ആത്മസാക്ഷാത്കാരവും അനാസക്തിയും ഒരേ സമയം പുരോഗതി പ്രാപിക്കുന്നു. ശരിയായ അനാസക്തി ഒരുവനിലുണ്ടാവുന്നത് തപ:ശ്ചര്യകളിലൂടെയോ തീര്‍ത്ഥാടനങ്ങളിലൂടെയോ, ദാനധര്‍മ്മങ്ങളിലൂടെയോ അല്ല. അത് സാധിക്കുന്നത് അവനവന്റെ സ്വരൂപത്തെ, ആത്മാവിനെ നേരിട്ടറിയുന്നതിലൂടെ മാത്രമാണ്. ഇതിനുവേണ്ടത് ശരിയായ സ്വപരിശ്രമം തന്നെയാണ്. അതിനാല്‍ സാധകന്‍ ഈശ്വരനിലും വിധിയിലും മറ്റുമുള്ള പരാധീനത ഉപേക്ഷിച്ച് ശരിയായ പരിശ്രമത്തിലൂടെ സുഖാസക്തിയെ തരണം ചെയ്യണം. നിര്‍മമത അങ്ങിനെ പക്വമാവുമ്പോള്‍ അയാളില്‍ ആത്മാന്വേഷണം താനേ ഉദിച്ചുയരും.
അതിനാല്‍ ഒരുവന്‍ ആദ്യമായി ഈശ്വരന്‍ തുടങ്ങിയ ബാഹ്യമായ എല്ലാ അവലംബനങ്ങളേയും ഉപേക്ഷിച്ച് ശരിയായ പ്രവൃത്തിയിലേര്‍പ്പെട്ട് അനാസക്തി വളര്‍ത്തിയെടുക്കണം. എന്നാല്‍ സമൂഹത്തിന്റെ നിയമത്തിനുള്ളില്‍ നിന്നുകൊണ്ട് ധനം സമ്പാദിക്കുന്നതില്‍ തെറ്റില്ല. അത് ബന്ധുക്കളെയോ മറ്റുള്ളവരേയോ വഞ്ചിച്ചാവരുത് എന്ന് മാത്രം. ഈ ധനം പാവനചരിതന്മാരായ മഹത് വ്യക്തികളുമായുളള സത്സംഗത്തിനായി ഉപയോഗിക്കണം. അത്തരം സത്സംഗവും അനാസക്തിയെ പ്രദാനം ചെയ്യും. അങ്ങിനെ ആത്മാന്വേഷണത്വരയും, ശാസ്ത്രപഠനവും ജ്ഞാനസമ്പാദനവും അവിടെ സഹജമാവും. ക്രമേണ, പടിപടിയായി പരമസത്യത്തിലേക്ക് സാധകന്‍ എത്തിച്ചേരുന്നു. സുഖാനുഭവപ്രയത്നങ്ങളില്‍ നിന്നും പൂര്‍ണ്ണമായി വിട്ടുനില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ആത്മാന്വേഷണത്താല്‍ പരമസത്യം വെളിവാകുന്നു. ആത്മാവ് തികച്ചും നിര്‍മ്മലമാവുമ്പോള്‍ പരമശാന്തിയില്‍ അഭിരമിക്കാം. വീണ്ടുമൊരിക്കലും ദു:ഖനിദാനമായ വാസനാമാലിന്യങ്ങളിലേയ്ക്കും (തെറ്റി)ദ്ധാരണകളിലേയ്ക്കും നിപതിക്കേണ്ടതായി വരികയില്ല. തുടര്‍ന്നും ഈ ലോകത്ത് ജീവിക്കുന്നുവെങ്കിലും എല്ലാ ആശകള്‍ക്കും പ്രതീക്ഷകള്‍ക്കും അതീതനായി വര്‍ത്തിക്കുവായും കഴിയും.

ആദ്ധ്യാത്മിക പാതയിൽ

ആദ്ധ്യാത്മിക പാതയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഓരോ സാധകനും നേരിടേണ്ടി വരുന്ന ഒരു പ്രധാന വെല്ലുവിളി ചിന്തകളുടെ പ്രവാഹമാണ്. ചിന്തകളുടെ തുടക്കം നമ്മുടെ വാസനകളെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ കൊണ്ട് നമ്മൾ അറിഞ്ഞതും അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുമായ വിഷയങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയായിരിക്കും ഒരോ സാധകനിലും ചിന്തകളുടെ പ്രവാഹം ഉണ്ടാവുന്നത്.

പൂർവ്വ ജന്മവാസനകളുടെ ഒരു തുടർച്ചയായി ആണ് ഈ ചിന്തകൾ നമ്മളിൽ ഉണരുന്നത്. ഇത് നമ്മൾ തിരിച്ചറിയാത്തടത്തോളം കാലം നമ്മൾ അതിന്റെ പിടിയിൽ അകപ്പെട്ട് അജ്ഞാനമാകുന്ന മായയിൽ ബന്ധപ്പെട്ട് കിടക്കുന്നു. ഇനി അത് തിരിച്ചറിത്താലും നമ്മൾ വീണ്ടും അതിൽ കുടുങ്ങി കിടക്കുവാനും സാധ്യതയുണ്ട്. ഒരു സമാധാനമുള്ളത് നമ്മൾ എവിടെ നിൽക്കുന്നു എന്നെങ്കിലുമുള്ള തിരിച്ചറിവ് ഉണ്ട് എന്നതാണ്.

ആദ്ധ്യാത്മിക പാതയിൽ മുന്നേറാൻ ആത്മാർത്ഥമായി പരിശ്രമിക്കുന്ന ഓരോ സാധകനും നേരിടേണ്ടി വരുന്ന ഒരു വെല്ലുവിളിയാണ് ഈ ഒരു ഘട്ടം. ഇവിടെയാണ് നമ്മൾ പലപ്പോഴും പരാജയപ്പെട്ട് പോകുന്നത്. ആത്മീയതയിൽ നമ്മൾ വയ്ക്കുന്ന  ഓരോ ചുവടും വളരെയധികം ശ്രദ്ധയോടെ ആയിരിക്കണം എന്ന് ഗുരു പറയുന്നതിന്റെ സാരവും ഇത് തന്നെയാണ്. ആർക്കുവേണമെങ്കിലും എന്തും സംഭവിക്കാം.

ഈ യാത്ര തുടരുമ്പോൾ  വീണ്ടും നമ്മുടെ വില്ലനായി ചിന്തകളുടെ രൂപത്തിൽ വാസനകൾ ഉയർന്നു വരും. നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ അഹം ഉള്ളടത്തോളം കാലം ഇത് ഒരു തുടർകഥ പോലെ നമ്മളെ പിന്തുടരുകതന്നെ ചെയ്യും. അഹത്തെ നിരീക്ഷിച്ച് ചിന്തകളുടെ ഉറവിടത്തെപ്പറ്റി മനനം ചെയ്ത് യാത്ര തുടരുമ്പോൾ ഗുരുകൃപ നമ്മളിൽ തിരിച്ചറിവുകളായി വന്നു ചേരുന്നു. ഈ തിരിച്ചറിവുകൾ ആണ് നമ്മളെ വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നത്.

ആത്മീയതയിൽ മുന്നേറുക എന്നതിന് അർത്ഥം നമ്മൾ എന്തൊക്കെയോ നേടിയെടുക്കുക എന്നതല്ല, മറിച്ച് ഓരോ ചുവടിലും നമ്മുടെ അഹത്തെ തിരിച്ചറിയുക എന്നതാണ്. അപ്പോൾ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു തീവ്രമായ വൈരാഗ്യംവും സത്യത്തെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള ഉത്സാഹവും ഉണ്ടാവും.❤
     

Kadappadu